پزشکی داروینی : تب

انسان در طول زندگی بارها در خطر ابتلا به بیماری های مختلف قرار می گیرد. در این راستا، در انسان سازگاری هایی برای مقابله با بیماری ها فرگشت یافته است؛ با این وجود، تمامی این سازگاری ها به شکل شهودی قابل مشاهده نیستند. رویکرد داروینی به علم پزشکی، دیدگاه مرسوم در مورد پدیده های متداولی مثل تب کردن، یا پایین آمدن سطح آهن خون را – که هر دو در هنگام ابتلا به بیماری های عفونی رخ می دهند – به چالش کشیده است.

تب کردن :
وقتی تب می کنید و نزد پزشک می روید، ممکن است پزشک به شما توصیه کند که دو تا آسپیرین مصرف کنید و صبح روز بعد با او تماس بگیرید. هرساله میلیون ها آمریکایی، برای کاهش تب از آسپیرین و سایر دارو ها استفاده می کنند. تحقیقات اخیر نشان می دهد که داروهای کاهش دهنده تب می توانند باعث طولانی تر شدن دوره ی بیماری شوند. در واقع، گویا تب کردن یک دفاع طبیعی و سودمند در برابر بیماری است.
وقتی مارمولک های خون سرد دچار بیماری می شوند، معمولاً یک سنگ داغ پیدا می کنند و بر روی آن دراز می کشند. این حرکت دمای بدن آنها را افزایش می دهد و آنها به این طریق با بیماری مقابله می کنند. مارمولک هایی که برای دراز کشیدن مکان داغی پیدا نکنند احتمال بیشتری دارد که بمیرند. در خرگوش ها نیز، رابطه ی مشابهی بین دمای بدن و بیماری مشاهده شده است. وقتی که برای توقف تب خرگوش ها از دارو استفاده می شود، خرگوش های بیمار به احتمال بیشتری می میرند.
در اوایل قرن بیستم، پزشکی به نام خولیس واگنر – جارگ مشاهده کرد که در مکان هایی که مالاریا شایع است سفلیس به ندرت به چشم می خورد. در آن زمان، ۹۹% از افرادی که به سفلیس دچار می شدند جان می باختند. واگنر – جارگ عامدانه بیماران دچار سفلیس را به مالاریا مبتلا کردند، – یعنی بیماری ای که باعث تب می شد. در نتیجه ی این عمل ۳۰% از بیماران سفلیسی زنده ماندند – و این رقم قابل توجه بود. ظاهراً، تب ناشی از مالاریا به درمان اثر مرگبار سفلیس کمک می کرد.
یک پژوهش دیگر نشان داد کودکانی که دچار آبله مرغان هستند و تب شان از طریق استامینوفن کاهش داده می شود تقریباً یک روز دیرتر از کودکان مشابه که تب شان از طریق استامینوفن کاهش داده نمی شود بهبود می یابند. محقق دیگری عامدانه افراد مورد آزمایش را به ویروس سرماخوردگی مبتلا کرد و به نیمی از افراد مذکور، داروی تب بر و به نیمی دیگر دارونما (یعنی قرصی که هیچ ماده ی فعالی ندارد) داد. نتیجه این بود که تنفس از راه بینی برای آنهایی که داروی تب بر مصرف کرده بودند دشوارتر بود، آنها واکنش آنتی بادی ناگوارتری را تجربه کردند، و همین طور سرماخوردگی شان مدت نسبتاً بیشتری طول کشید.