چرا مغز ما این‌قدر بزرگ است؟

احتمالا تنها یک موتاسیون(جهش) راه را برای تکامل سریع مغز هموار کرده است. سایر موجودات نخستین عضلات فک بسیار قدرتمندی داشتند که نیرویی را به کل جمجمه آن‌ها وارد می‌ساخت و رشد آن را محدود می‌کرد. اما حدود دو میلیون سال قبل، موتاسیونی رخ داد که این شرایط را در انسان‌ها دگرگون کرد و فوران رشد مغز هم بلافاصله بعد از آن صورت گرفت.

این‌که چه‌چیزی باعث این فوران شد، مسئله دیگری است. محیط، احتمالا چالش‌هایی ذهنی به وجود آورده بود و پیشرفت‌های اجتماعی نیز در این مساله دخیل بود.

دیوید گیری، در دانشگاه میسوری کلمبیا برای آزمایش کردن اهمیت نسبی این فشارها پروژه‌ای را آغاز کرد.

او در این راستا اندازه جمجمه انسان‌گونه‌های مختلف را بر اساس شرایط محیطی محل زندگی‌شان-مثل تغییرات تخمینی دما به صورت سالانه و شرایط اجتماعی آن‌ها مثا بزرگ بودن محیط قبیله‌ای و گروهی- مورد بررسی قرار داد.

هر دوی این شرایط می‌توانست باعث بزرگ شدن مغز شود اما ظاهرا شزایط اجتماعی تاثیر بیشتری بر این مساله داشت.

مغز بزرگ به شدت گرسنه است، بنابراین انسان‌های اولیه چاره‌ای نداشتند جز آن‌که رژیم غذایی خود را برای تامین نیاز مغز تغییر دهند.

روند گذار به گوشت‌خواری و همین‌طور اضافه شدن غذاهای دریایی به رژیم غذایی آن‌ها، احتمالا در این خصوص کمک‌کننده بوده است، به‌خصوص به‌این‌خاطر که خوردن غذاهای دریایی در حدود دو میلیون سال پیش، توانست اسیدهای چرب امگا ۳ را برای ساخت و ساز مغز، به رژیم غذایی اضافه کند. احتمالا پخته شدن غذا هم در این خصوص تاثیر مثبتی داشته است و هضم غذا را آسان کرده است.

این مساله در عین حال به اجداد ما اجازه داد که دل و روده کوچک‌تری داشته باشند و منابع اضافی دیگری را به ساخت مغز اختصاص دهند. البته بزرگ بودن مغز هم هزینه‌های خودش را دارد؛ از جمله خطر تفکر و تولید را.

وقتی که مغز بزرگ شد و ۱.۳ کیلوگرم توده هوشمند در اختیار انسان قرار گرفت، طرح پرسش‌ها راجع به هستی خود انسان آغاز شد!