چرا ویروس‌ها با این همه درمان نابود نمی‌شوند؟

برای درک این که چرا برخی ویروس ها بدخیم و مهلک هستند باید دنیا را از دید آنها نگریست. ما تصور می کنیم تمام​ عوامل بیماریزا از جمله ویروس ها فقط برای این به​وجود آمده اند که به ما آسیب برسانند، اما واقعیت این است که آنها نیز درست مانند دیگر جانداران برای بقا و سازگاری هر چه بیشتر با محیط، تکامل پیدا کرده اند.

انتخاب طبیعی شرط بقا و موفقیت زادآوری است، بنابراین ویروس ها نیز به ناچار برای ادامه حیات باید خود را با آن وفق دهند. ویروس ها مانند هر موجود زنده مجبور هستند با محیط زیست خود سازگاری داشته باشند و از آنجا که سلول های بدن ما منابع مورد استفاده آنها را تشکیل می دهند، عملکرد آنها در فرآیند تکامل برای ما نسبت به دیگر موجودات زنده محسوس تر است.

هر چقدر این موجودات میکروسکوپی سازگارتر شوند طبیعتا موفقیت بیشتری برای بقا خواهند داشت و این مساله ای است که ما را به طور مستقیم یا غیرمستقیم متاثر می سازد. از آنجا که انتقال پاتوژن ‌ها به بدن موجودات زنده از جمله انسان شرط بقای اغلب ویروس هاست بنابراین بسیاری از زیست شناسان معتقدند برای درک این مطلب که چرا برخی از پاتوژن ها کشنده هستند دقیقا باید بر نحوه انتقال آنها به بدن تمرکز کرد.

در بیماری‌هایی نظیر وبا و ابولا که مولد اسهال شدید هستند، اغلب ویروس تا حداکثر میزان ممکن تکامل پیدا می کند. ناتوانی بیماران دقیقا زمینه مساعد را برای انتقال ویروس تکامل یافته به میزبان جدید فراهم می سازد. در واقع این حداکثر تکامل ویروس هاست که به مرگ بیمار و انتقال سریع بیماری منجر می شود.

چنانچه در نخستین شیوع گسترده ویروس ابولا بیشتر از ۲۸۴ نفر آلوده شدند و نرخ تلفات حدود ۵۳ درصد محاسبه شد. در حالی که چند ماه بعد شیوع دوباره این بیماری تعداد افراد آلوده را به ۳۱۸ نفر و میزان تلفات را به ۸۸ درصد ارتقاء داد. باوجود تلاش های گسترده و تحقیقات بی پایان هنوز ذخیر گاه اصلی و طبیعی این بیماری دقیقا شناسایی نشده است . دانشمندان معتقدند تعیین قطعی ذخیر گاه اصلی ویروس ابولا می تواند نه تنها فرآیند تکامل آن، بلکه روش درمان را نیز سریع تر مشخص​کند.